Handbalscheidsen Tjalling Stoffers en Bernard Cheret veertig jaar handbalscheidsrechter

VRIES – Tjalling Stoffers en Bernard Cheret kregen 21 maart in thuishaven De Kamp van VAKO de ‘gouden fluit’, vanwege een bijzondere mijlpaal: veertig jaar scheidsrechter voor de Nationale Handbal Verbond (NHV).  Beide gedreven handballiefhebbers  kijken terug en vooruit. Met de onafscheidelijke fluit.
Hoewel bij VAKO in Vries betrokken, komen beiden niet uit het dorp. Bernard Cheret (“Franse naam, van de Hugenoten”) komt van oorsprong uit Rotterdam en woont in Siddeburen. Stoffers is woonachtig In Tynaarlo. Beiden hebben een overeenkomst: aanvankelijk werd een andere sport beoefend. Stoffers:” Ik heb eerst gevoetbald bij VAKO, maar ben gestopt nadat mijn enkel kapot werd getrapt. In 1969 kwamen Henk Gritter en Henk Aling bij me en vroegen of ik wilde handballen. Ik ben lid geworden, toen de herenafdeling werd opgericht, in 1975. Toen ik zei: ik ben het nooit eens met de scheidsrechter, antwoordde Henk: dan moet jij scheidsrechter worden. Maar ik was vrachtwagenchauffeur, had weinig tijd”. Op 28-jarige leeftijd is Stoffers toch begonnen met fluiten. Eerst als solist, later vormde hij een koppel met wijlen Henk Gritter. Het was een bijzonder succesvol koppel.  In 1985 promoveerde het duo naar de nationale bond. “We moesten een zware test ondergaan in Zeist; we liepen met boomstammen op onze nek”. Het koppel floot diverse topwedstrijden, zoals in de eredivisie Volewijckers-Swift Roermond. Of Hermes-Hellas en andersom. “Wedstrijden tussen die twee Haagse clubs, dat was altijd oorlog. Wij ‘nuchtere noorderlingen’ kregen die wedstrijden altijd toegewezen”. Het koppel kwam vanwege de leeftijd net niet in aanmerking voor de internationale lijst, maar floot wel internationale wedstrijden, zoals DDR-Japan tijdens de befaamde Haarlemse Handbalweken. Cheret zat eerst op tafeltennis. “Toen kreeg ik een ‘handbal’-vriendin en werd lid van het Rotterdamse Snelwiek. Ik heb gehandbald tot mijn 51e jaar”.  Cheret vormde om uiteenlopende redenen meerdere koppels.  Naast scheidsrechter is hij ook al 37 jaar handbaltrainer, bij zowel heren als dames (“dames praten altijd, heren gaan er gewoon tegenaan”). Ook Cheret ergerde zich aan de slechte arbitrage. “Er zijn veel thuisfluiters bij”.  Handbal kampt met een tekort aan jonge scheidsrechters.  Beiden – Stoffers wordt binnenkort 69 jaar- fluiten nog altijd wedstrijden in de eerste klasse. “Door de routine kunnen we het nog aan, lichamelijk niet”, erkent Stoffers. “Ik geef wel cursussen aan de jeugd en begeleid nieuwe scheidsrechters”. Waar dus niet zoveel animo voor is. “Scheidsrechters worden nogal eens afgekraakt vanaf de tribune. Het hoort niet zo. Maar ik heb eens een wedstrijd stopgezet en heb een mekkerende toeschouwers de fluit gegeven. Toen kreeg de persoon een rood hoofd. Ik durf ze rustig voor schut te zetten. Spelers houden zich over het algemeen aardig in. Een scheidsrechter beslist hoe een wedstrijd verloopt. Hij bepaalt hoever je kunt gaan. In de toekomst kan het zijn dat A-junioren eerst de spelregeltest moeten doorstaan, anders spelen ze niet”.  Het geheim van een goede scheidsrechter is volgens beiden heel simpel: een goede fluit. Stoffers weer: “Ik heb eens in Terneuzen gefloten voor zeshonderd toeschouwers in een hal met van die golfplaten. Ik had eerst een fluit met een erwt en die heb ik laten vervangen. Die andere fluit blies zowat het dak eraf. Hoor het verschil maar”. Prompt komt Cheret aan met een zogeheten ‘fox-fluit’. Zonder erwt dus. Maar inderdaad luid en duidelijk en scherp. “Deze exemplaren worden ook in de eredivisie gebruikt”.
“Of er in al die veertig jaar veel veranderd is? In de afdeling wordt ruwer gespeeld”, vindt Cheret. Stoffers haalt dan weer een anekdote aan, over aanmerkingen op de leiding, ook op hoog niveau. “Lammert Schuurs, dé cirkelspeler van Sittardia, beet mij toen in sappig Limburgs dat ik er geen kl…ten van kon. Even later miste hij voor leeg doel. Ik reageerde meteen: wie is er nu een kl..t?”
Hoewel op leeftijd zijn beide handballiefhebbers nog bijzonder actief. “Nee, de fluit leg ik nog niet neer”, zegt Stoffers. “Ik ben elke zondag nog op pad. En Cheret? Voor hem komt een mooie tijd aan, want hij is ook nog eens beachhandbalscheidsrechter. Met Harrie Klopping floot hij zelfs op de Duitse kampioenschappen.
De heren hebben deze avond de onafscheidelijke gouden fluit meegenomen. Deze zal ongetwijfeld mee naar huis genomen worden. Niets is minder waar.
“Leg die maar in het kabinet”, wijzen beiden sporthalbeheerder Ubel Tolner. Wat dat is hun tweede huis, De Kamp.