robin gorter ethiopie  robin gorter ethiopie3 robin gorter ethiopie2Robin Gorter en de lessen van Ethiopië

EELDE-PATERSWOLDE – Robin Gorter (18) bivakkeerde onlangs in Ethiopië. De Eeldenaar van het Alfa College maakte deel uit een van groep van 21 personen inclusief leraren. Zijn ervaring: onvergetelijk.  Een impressie.
De opdracht van de school is: een stage van  minimaal vier dagen met een doelgroep, sporters met een beperking.” Je kunt het dan dichtbij zoeken, maar dit is veel leuker”, wijst  Robin op zijn stageplaats, Ethiopië, Afrika. “De buitenlandse trips zijn van de laatste tijd. Vorig jaar is een groep in Ethiopië geweest en dat is zo goed bevallen dat er een nieuwe kans kwam. En die heb ik met beide handen aangegrepen. Ik ben er twaalf dagen geweest, maar zou er wel twaalf maanden willen blijven”.  Een trip naar Ethiopië, dat gaat zo maar niet. Het kost geld: 1200 euro per persoon. “De meesten proberen alleen sponsoren te werven. Ik heb het samen gedaan met  mijn klasgenoot Jasper van der Spoel uit Nieuw-Roden. En samen bereik je meer.” Robin had al wel eerder gevlogen, maar nooit naar Afrika. Zijn eerste indruk: verpletterend. “Dan kom je ’s nachts aan en ziet geen mens. Een dag later krioelt het van de mensen, in de hoofdstad Addis Abeba.  Dat contrast, enorm. Het is veel armoediger dan ik verwacht had. Maar het is wel zo: het land is heel arm, de hoofdstad niet. We kwamen terecht in een Guest House, dat van alle gemakken voorzien was: magnetron, afwasmachine, enz. Maar geen enkel apparaat was aangesloten. Ze hebben heel veel spullen maar weten niet wat ze ermee aan moeten. De Ethiopische keuken is pittig. We hadden pannenkoeken meegenomen en dat vinden die mensen ook lekker. Het is een hele belevenis voor die mensen als er blanken komen. Iedereen kijkt je aan en wil met je op de foto. Maar je voelt je wel veilig. Ze kennen de beroemde voetballers wel, zoals Robben, Van Persie en Snijder.  Maar Nederland? Het enige wat ze wisten dat het in Europa lag. Op school moesten we aanwijzen hoe we gevlogen hebben”. Ethiopië, dan denk je aan malariamuggen.  Gorter: “We hoefden ons niet in te enten omdat we in stad verbleven. Het ergste was de smog in de stad”. Robin keek zijn ogen uit. “Zo lag er een man op straat. Elke dag op dezelfde plaats. Hij verschoof alleen maar tegen de zon.”  Een bijzondere ervaring was ook het lesgeven. De hardheid daarbij.  “Wanneer kinderen niet luisteren, krijgen ze een tik of er worden stenen gegooid.  We hebben een les meegedraaid op een school voor blinden. Dat is veel armzaliger dan in Nederland”. Ethiopië is het land van de hardlopers. “De beroemde Haile Selassie woont vlak achter het Guest House. Het is de zakenman van het land. Zo bezit hij alle autozaken”. Voetbal is immens populair.  Dat merkte Robin aan den lijve tijdens een spontaan potje voetbal op straat met een aantal kinderen. “Dit werd een heuse interland. Er stonden wel tweehonderd man langs de kant.”  Robin, voetballer bij Actief A1, bezocht ook de klassieker van Ethiopië: BUNA-St. George. “Alle clubs hebben sponsornamen, zo is BUNA een koffiemerk.  En de koffie daar is veel lekkerder dan de Nederlandse.  Het hele stadion begon voor ons te klappen. Er stonden nog wel 100.000 mensen voor de ingang. Vlak voor tijd moesten we het stadion verlaten, want er waren rellen op komst. Die supporters zijn veel fanatieker dan bij ons. Maar het is daar zo corrupt. Wanneer supporters opgepakt worden, betalen ze en zijn vervolgens weer vrij. Overigens was het voetbal van het niveau Actief A1”. Ook zag Robin Atletico Madrid-Real Madrid. Maar dat bleek niet eenvoudig. “We gingen op zoek naar een kroeg, maar nergens werd het uitgezonden. Vervolgens werd ons gewezen op een landweggetje. Het was er pikkedonker. Aan het eind stond een grote schuur, met gordijntjes voor de ramen. Daar zaten zestig mensen te kijken. Je moest daarvoor 1 euro betalen. Bij elke kans of doelpunt klappen ze en springen. Ze leven intens mee”. Dat het niet allemaal hosanna was bleek aan het eind. Ethiopië is op zich een vredig land, waar verschillende geloven naast elkaar  leven. De islam is wel in de minderheid. Tijdens de afscheidscerenomie kwam het nieuws van de onthoofding van Ethiopiërs door IS. De tv stond nooit  aan, maar toen wel. Als groep hebben we twee minuten stilte gehouden en dat werd zeer gewaardeerd.  Even is er rouw en dan wordt er weer gefeest. Toch werd het door deze tragedie onrustiger in het  land”.  Robin Gorter is weer veilig in het kikkerlandje, waar hij zijn studie vervolgt en een stage afwerkt bij Kentalis in Vries. Gorter wil ‘bewegingsagoog’ worden. Ethiopië neemt hij voor altijd mee in zijn bagage. “Ik heb geleerd om meer te waarderen wat je hebt. Je kunt ook helemaal niets hebben, zoals ik ondervond in Afrika. Daar had ik wel een mobiel bij me – voor foto’s bijvoorbeeld- maar ik heb het verder niet echt gebruikt. Dat vind ik wel positief”. Robin wil de mensen graag nog iets meegeven. “Ik kan iedereen zo’n avontuur aanraden. Als je de kans krijgt pak het aan.”