TYNAARLO – Dat de komst van een buddyhond een uitkomst kan zijn, bewijst de situatie van de familie Pots. Zoonlief Lars heeft namelijk te maken met een zeldzame oogaandoening, waardoor hij steeds minder goed gaat zien. Het maakte van Lars een in zichzelf gekeerd kind, dat niet vaak buiten speelde en een aantal dingen uit zijn leven vermeed. Tot de komst van buddyhond Pitou. De 12-jarige Lars fleurde helemaal op en heeft zijn zelfvertrouwen duidelijk herwonnen. Zijn ouders Hendrik en Ina zijn eveneens erg blij met haar.

Nadat Lars werd geboren kregen de ouders gedurende de jaren het idee dat er ‘iets’ was met hem. “Toen Lars vijf werd hadden we al geconcludeerd dat er dingen waren waar hij mee achterliep”, vertelt Hendrik Pots. “Lars had meer tijd nodig om te leren lopen en fietsen en op school durfde hij bijvoorbeeld niet met gymnastiek mee te doen. Lars werd doorverwezen naar het UMCG, waar een deskundige constateerde dat hij een zeldzame oogaandoening had. Toen viel veel op z’n plek.” Voor de familie Pots brak er vanaf dat moment een lastige tijd aan. Zoonlief Lars droeg weliswaar een bril, maar deed niet wat kinderen van die leeftijd graag willen doen. Buiten spelen, voetballen, ravotten zat er voor hem niet in. “Lars trok zich terug en ging binnen achter de computer zitten, iets lezen of ergens mee spelen. Hij vereenzaamde, omdat zijn klasgenootjes wel buiten speelden en gingen voetballen. Voor Lars zat dat er gewoon niet in.”

De situatie is namelijk niet altijd gemakkelijk voor een opgroeiend kind als Lars. Hij heeft namelijk te maken met een ‘kokervisie’. Met andere woorden, hij kijkt alleen recht vooruit en zijn oog laat een beperkt beeld zien. Verder kan hij slechts drie meter ver kijken. Een bril helpt weliswaar ietwat, maar biedt geen volledige uitkomst. Hendrik en Ina Pots denken na over eventuele hulpmiddelen wat Lars verder zou kunnen helpen en via internet komt de vader van Lars uit bij het Koninklijk Nederlands Geleidehonden Fonds (KNGF). Deze organisatie zorgt voor geleidehonden voor blinden en slechtzienden, maar is ook gestart met de zogenoemde ‘buddyhond’. Hendrik Pots gaat ondertussen op zoek naar informatie over de buddyhond. “Voor ik het wist hing ik met ze aan de lijn en was het intakegesprek telefonisch afgerond. Nadat de KNGF onze huissituatie en Lars als cliënt had beoordeeld kwamen we op de wachtlijst te staan. Ons werd verteld dat dit zes tot acht maanden zou gaan duren, maar gelukkig ging het wat sneller dan gedacht. De buddyhond Pitou kregen we al na drie maanden toegewezen. Dat ging echter niet zomaar. Je moet als gezin namelijk aan allerlei voorwaarden voldoen. We reisden af naar Amstelveen en na een strenge selectie vielen er van de dertig aanvragers direct al tien af. Daarnaast wilden tien aanvragers zelf al geen buddyhond meer, waardoor er nog maar tien aanvragers overbleven, waaronder wij.”

De komst van Pitou maakte van Lars een ander kind, zo vertellen zijn ouders enthousiast. “Lars is veranderd van een stille jongen naar een vrolijk kind”, glimlacht moeder Ina. “Hij gaat weer met plezier naar buiten en vermaakt zich volop met Pitou. Je kunt eigenlijk wel stellen dat hij een groot deel van zijn jeugd heeft teruggekregen.” Vader Hendrik vervolgt: “Lars kreeg voorheen te weinig beweging doordat hij niet zo vaak buitenkwam. Met Pitou beweegt hij weer volop en dat is voor hem erg goed.” En Lars zelf? Die is dikke maatjes geworden met Pitou. “Ik ben erg blij met haar.” Het voetballen laat Lars echter nog wel achterwege. “Veel vriendjes voetballen op de basisschool, maar dat doe ik niet meer. Dat lijkt me niet zo verstandig.”

De buddyhond zorgt er ook voor dat de familie Pots lyrisch is over het KNGF. Vader Hendrik laat geen mogelijkheid onbenut om de goede organisatie van het fonds te benadrukken. “Ze doen gewoon heel goed werk. Geen dure managers, maar hele gewone mensen die met je meedenken. Toen ze Pitou kwamen brengen, gebeurde dat gewoon in de auto van de directeur. Dat tekent deze organisatie, die wars is van poespas. Echt, ik kan ieder gezin wat in dezelfde situatie verkeert aanraden om eens contact op te nemen met het KNGF. Voor Lars is de komst van Pitou echt een zegen.”

 

Familie Pots-1