REGIO – Actief en SVZ moesten voor de nacompetitie respectievelijk tegen Dronrijp uit en Gorredijk thuis. Beide teams verloren de wedstrijd en zijn daarmee uitgespeeld in de nacompetitie en blijven in de zondag derde klasse.

Actief-trainer Slijfer moest het na de kampioenswedstrijd tegen Forward deze wedstrijd doen met een aantal afwezige basisspelers. Blessures en vakanties waren de oorzaak van hun afwezigheid. Het zat er niet in vond Slijfer. ‘De eerste helft hadden we maar één kans. Na de deceptie tegen Forward was de geest wel uit de fles. Daarbij speelde de jaarlijkse markt de ploeg ook parten. De 5-0 nederlaag was te wijten aan het gemis van sterkhouders.’ Slijfer kijkt terug op vier jaar Actief. ‘In het eerste jaar werd het kampioenschap behaald. Toen kwam twee jaar corona en dit jaar behaalden we bijna weer een kampioenschap.’ De trainer keek dan ook tevreden terug. ‘Een periode hadden we ons als doel voor dit seizoen gesteld. Op 1 doelpunt na net geen kampioenschap tegen Forward. Zo’n laatste wedstrijd hoop je als scheidend trainer op een andere uitslag. Dat gebeurde niet en dat is dan jammer.’

SVZ kreeg het Friese Gorredijk op bezoek. De Friezen hanteerden veel de lange bal. SVZ wilde zoals gebruikelijk voetballen. In de eerste helft hadden beide ploegen kansjes. Er zat veel spanning op bij de spelers, constateerde trainer Hulsinga. Het was ietwat gezapig en Hulsinga hamerde in de rust op wat meer fanatisme. Dat pikte de ploeg ook goed op zag de trainer. Bij een aanval via de snelle linkerspits van Gorredijk kwam de Friese ploeg echter op voorsprong. SVZ deed er alles aan om het tij te keren. Er werden grote kansen gecreëerd. De grootste kansen waren er voor Mark Teppe en Patrick de Vries. Beide spelers faalden voor de Friese keeper. Hulsinga vond dat zijn team deze wedstrijd niet het maximale uit hun niveau had gehaald. Terugkijkend constateerde Hulsinga dat SVZ inclusief hijzelf het aan zichzelf had te wijten, dat het kampioenschap werd verspeeld. ‘We hebben een fantastisch seizoen gespeeld. Het kwam dan op de kleine beslissende momenten aan. De kers op de taart was er net niet.’