"Er is zoveel meer in de wereld dan voetbal"

EELDE-PATERSWOLDE – Hans Langhout is een zeer veelzijdig persoon. Zijn vakgebied ligt in het theater en is gerenommeerd als zanger, maar de inwoner van Eelde-Paterswolde is veel meer en vooral doet veel meer. Voor het maken van een portret blijkt de ruimte te klein….

Jacques bekender? Gelukkig wel", antwoordt Hans meteen als we beginnen over zijn partner Jacques d’Ancona." Beroemd is nooit mijn ambitie geweest. Leuk werk wel. Als kind wilde ik al naar de toneelacademie, tot verdriet van mijn ouders. Ze stuurden me keurig naar de Pabo, want onderwijzer is een goed vak. Mijn eerste stageadres was een kleuterschool. Het hoofd van de school meteen: zo, dus jij denkt dat je verstand hebt van kleuters hebt?. Hij zat achter in de klas te wachten dat ik af zou gaan. Later kwam ik op een basisschool, maar ik zag me daar niet staan tot mijn 65e jaar. Elke keer dezelfde leerstof. Nadat ik mijn eigen beurs had (ouders hadden deze eerst op naam), wilde ik naar de Toneelacademie van Maastricht. Amsterdam was modern en Arnhem ‘geitenwollensokken’, maar Maastricht paste beter bij mij: gedegen, ouderwets. Sindsdien ben ik aan het theater ‘gaan sleutelen’. De beurs stopte, terwijl de huur doorging. En dus moest ik aan geld zien te komen. Ik begon achter de bar van het Grand Theater in Deventer. Door de ziekte van Kees van Kooten nam ik zijn functie over en was ik bedrijfsleider. Vervolgens werd ik gevraagd door een horecaondernemer uit Apeldoorn. Maar ik vond dat ik beter iets voor mezelf kon beginnen. In mijn gedachten had ik op mijn 23e jaar mijn eigen toko. En die eigen toko werd een ‘grand kroeg’ in Zeeuws-Vlaanderen. Daar ben ik negen jaar gebleven, vervolgens trok ik naar België, zat ik in de exporthandel en bij een leasebedrijf van auto’s. De plaatselijke toneelvereniging zocht een regisseur. Kijk, als speler had ik geen tijd, maar als regisseur kun je flexibel zijn. Ik had gastrollen op tv, was zakelijk en artistiek bezig. In Bangkok leerde ik Jacques kennen. Op een tuinbankje. Theater was ons raakpunt. Maar Jacques woonde in het Noorden en het was niet handig om elk weekend op en neer te reizen. Ik had ook nog een hond. En: je aardt zo nergens. Jacques zat vast aan de krant, daarom heb ik mijn bedrijf in België afgestoten en ben in Nederland gaan wonen, op ‘neutraal terrein’. We hadden allereerst een grachtenpand in Groningen in gedachten, maar er stond niets leuks. Via kennissen van Jacques (Janneke en Johan Brakema) kwamen we in deze woning terecht doordat ze gingen verhuizen. Jacques viel voor de moderne vormgeving, terwijl ik de voorkeur geef aan oude huizen . Ach, het is geven en nemen in een relatie. Toen ik de woning de eerste keer zag dacht ik aan een kleuterschool. De vergunning voor de aanbouw is jaren tegengehouden. Ik geloof vanwege een vleermuisroute".

Sri Lanka

Over het werk: "We hebben ieder onze eigen agenda. Soms komen we elkaar op de snelweg tegen. Hoe een werkweek eruitziet? Dat wisselt. Ik ben wel elke dag weg; zeven dagen per week. Thuis ligt dan ook nog de administratie, enz. En ik bereid mijn teksten voor. Het is momenteel meer acteren en zingen dan dat ik met mijn eigen bedrijf (Langhout Theater, red.) bezig ben. Ik ben heel druk met ‘Het Zandkasteel’, waarmee we door heel Nederland toeren. En ik zing in verpleeghuizen. Van klassiek tot Jantje Smit en soms aan de rand van een bed. Daarnaast ben ik actief voor Stichting Help Direct. Als ik daar over begin…" Het mooie is dat Hans Langhout geen leraar wilde worden, maar door deze actie er middenin zit. Al kwam dit door toeval en gaat het hier vooral om helpen van arme mensen. Langhout is actief met een onderwijsproject en heeft inmiddels de 25e school geopend in Sri Lanka. Het project kwam tot stand naar aanleiding van de tsunami. "Maar wat te doen? Stenen sjouwen? Ik vind sport en spel op scholen belangrijk. En dat kinderen lachen. Maar van dramaverwerking heb ik geen verstand, zei ik". Hans viel met de neus in de boter. "Het was in de tijd van de Tamil Tijgers en de burgeroorlog. Die Tamil Tijgers is een splintergroepje binnen de Tamil-bevolking die een eigen staat wil. Maar de Tamil-bevolking zelf heb ik geleerd als open, eerlijk en hardwerkende mensen. Je hebt allerlei geloven door elkaar heen en dat gaat in harmonie, daar kunnen we in Nederland nog wat van leren. Een boeddhist die naar een tempel gaat. Dat kan geen kwaad zeggen ze dan. In een sloppenwijk had je een lerares Engels. Ze stond onder controle van het Ministerie van Onderwijs. Ik sprak geen Tamils en de kinderen geen Engels. Toen stond ik daar als Mr.Bean alles uit te beelden. Die lerares vond het een wonder dat ik kon communiceren zonder dat ik een taal sprak. Vervolgens kreeg ik opdracht van het ministerie om een workshop te geven voor leraren. Ik kwam op scholen, van heel rijk tot straatarm. Kinderen waren totaal analfabeet. Als ze maar opschreven wat op het bord stond was het goed. Lezen konden ze niet. Geen letter. Maar het ABC als liedje kenden ze wel. Toen heb ik een fonetisch alfabet ontwikkeld. Ik heb gewoond in een sloppenwijk. Twaalf man in een huisje. Ik wilde wat doen. Er waren drie waterpompen voor de hele wijk. Daar stond de een zich te wassen, terwijl de ander de groente erin schoonmaakte. Het leek wel een camping, maar een Nederlandse camping is er heilig bij. Die mensen vervelen zich. Er is amper tv, geen radio. Ouderen raken daardoor gauw aan de drank. Ze stoken het ook illegaal. Zó sterk en slecht. Ik ben in een ziekenhuis geweest. De patiënten worden op de gang geholpen. Soms komt de dokter drie uur later. Je vraagt je dan af: wat is goede hulp.? Onderwijs voor kinderen, zodat de nieuwe generatie vooruit kan. Een van de eerste dingen die ik gedaan heb is een trapnaaimachine regelen zodat ze hun kleren kunnen maken. Ik wil daar niet als Sinterklaas rondlopen. Ik bezoek scholen en selecteer ze. Ik kijk vooral naar de watervoorziening. We slaan putten en zorgen voor toiletgebouwen. Ik sluit met die scholen een contract. Zij moeten zorgen dat het onderhouden wordt, dat het analfabetisme binnen drie maanden tot nul is gereduceerd en anders bijles, maar ook oudereducatie. Ik kom onverwacht controleren. De stichting is als een klein bedrijfje. De boekhouder doet het belangeloos en het geld komt goed terecht. Eén keer in de twee jaar houden we een concert met veertig artiesten, waarmee het een van de grootste benefietconcerten van Nederland is. Als ieder een klein steentje bijdraagt aan deze wereld, gaan we allemaal vooruit".

fluitend naar Yde

Hans Langhout- geen familie overigens van de reisorganisator- speelt in de beroemdst musicals, had gastrollen in tv-series als Goede Tijden Slechte Tijden,was tourmanager van Hans Klok en regisseur bij amateur en semi-professionele toneelclubs. "Hoogtepunt? Moeilijk". Langhout noemt dan toch weer als eerste de sloppenschool . "Er was daar een jongen die gek was van voetbal, de bal 150 keer hoog kon houden maar totaal analfabeet was. Ik heb hem die bal afgepakt en bijles gegeven. Later kreeg ik een briefje van hem, heel simpel, maar zo mooi. ‘I can read now’,( ik kan nu lezen’) stond erin. Of dat je zingt bij een dementerende in bed, die alleen maar gilt en verkrampt. Na het liedje ontspande deze persoon. Vond je het mooi, vroeg ik. Ja, kwam er voorzichtig uit". Onlangs was Langhout de regisseur bij toneelvereniging Erica. Ik zei eens tegen Silvia, de zus van Aly Timmer, die ook bij Erica zit: ik doe eigenlijk niets voor het dorp. Ik koos de bloemenkoningin van het Corso, maar weet niks van het Corso. Terwijl ik incheckte op Schiphol belde Silvia. Of ik wilde helpen bij Erica. Ik met mijn grote mond. Erica wilde een openluchtspel. Ik als eigenwijze, stadse (Hans is geboren in Haarlemmermeer) bij een dialectstuk. Ik heb aan tafel gezet met Zus Scheepstra, net als Aly betrokken bij Erica . Ik vond dat de voorbereidingstijd kort was. Zus haalde de schouders op. Nou, ik was verbaasd over de saamhorigheid, gewééldig. Ze kwamen met een complete bouwtekening voor een hotel. Dat krijgen ze nooit voor elkaar dacht ik. Nou, het hele dorp kwam timmeren en helpen. Dat kan nergens anders in Nederland. Zelfs niet bij het Corso. Overal heb je een terugloop in aantal vrijwilligers. Het leuke is, ze staan open voor mij. En dan dat platte Drents. Ik ging elke keer fluitend van Rotterdam naar Yde".

Hobby’s? Postzegels verzamelen, ontwerpen van kledingstukken en lezen. En mijn werk". Voetbal is een passie van Jacques. "Ik haat voetbal. Dat moet ik nuanceren. Die verdwazing erom heen. Uren voorbeschouwen en napraten. Er is zoveel meer belangrijkers. Hardwerkende zakenmensen hebben geen geld over voor een kapotte nietmachine, maar eenmaal bij een grasmat en ze geven tonnen uit. En die voetballers presteren niet loon naar werken. Als een club kampioen wordt ‘verbouwen’ ze de stad. En kunnen de politiemacht inroepen, dat allemaal ons belastinggeld is. Een toneelclub in Yde hoeft niet om politie te vragen. Oh ja, ik voltrek ook huwelijken. Ook erg leuk om te doen. Wilde je verder nog iets weten?"

Hans Langhout Ude