ZEIJEN – Het was kennelijk de goden verzoeken. Organisator Geeske de Vries meldde van te voren optimistisch dat de Midsummer Fair van Zeijen al zeventien jaar mooi weer heeft. En prompt gaat het in de achttiende editie helemaal mis. Van ‘midzomer’ was geen sprake. Het was eerder herfst. Inclusief regen. Heel veel regen.

Heel Zeijen is afgeschermd met rode-witte linten. Voor auto’s is een stuk land in gereedheid gebracht. Vrijwilligers van SVZ regelen de parkeervoorziening. Iedere automobilist krijgt aanwijzingen. Er is enige bezorgdheid over de gesteldheid van het terrein. Maar geen nood. Een robuust landbouwvoertuig staat gereed, om auto’s uit de modder te slepen. "Wil je met de tractor eruit of rijd je er zo uit?", vraagt een vrouw alvast aan haar chauffeur. Ze komen net aan. De verwachte massale toestroom blijft zoals verwacht uit in dit barre weer, bij het aanvangstijd van de fair zijn er toch al veel mensen op de been. En die bezoekers worden bij de ingang met open armen ontvangen. Amper binnen komt de geur van Noorse zalm je tegemoet. Maar de kachel, die – oh ironie- tegenover een ijscowagen staat, lonkt eerder. Hoe leuk ook opgezet, het weer heeft invloed op alles. De neergelegde rijplaten zijn net glijbanen. Prachtige schilderijen hangen triest aan de muur. De modelvliegtuigen – toch een attractie op deze Fair- blijven voorlopig aan de grond. Lieslaarzen in plaats van naaldhakken; poncho’s in plaats van topjes op zonovergoten terrassen. In de modderpoel proberen de vele standhouders er het beste van te maken. "Ik was ook liever thuis gebleven", geeft de armbandverkoper toe. "Maar dan staat hier niets. Ach, als je een bepaalde naam hebt komen mensen toch wel". weet de man die een keur aan ‘drukkers’ heeft, voor op de armband. Verderop probeert een van de organisatoren – van de Soroptimistclub- kinderen te lokken in de speciale kindertent. "Je kunt hier stuiterballen maken van fietsbanden of een portemonnee van melkpakken", zegt een vrouw. De kinderhoek is populair. Naast stuiterballen maken (dat valt nog niet mee, je moet sterk zijn om de steeds dikkere fietsbanden om elkaar te binden) is een meisje (eveneens van de Soroptimistclub) bezig met een dagboek. Althans, ze geeft een eerste aanzet. Kinderen mogen deze zelf invullen. Ze kan het niet laten om een eerste zin te schrijven: ‘een regenachtige dag’. We gaan verder. Laverend tussen paraplu’s en stormbanden. Want het regent niet alleen pijpenstelen, het waait er ook nog hard bij. Er is dan ook al een tent geknapt. De moed erin houden ("hier is het droog", probeert een standhouder je de tent in te krijgen) valt niet mee. Voor Geeske de Vries al helemaal niet: "Ik weet niet of het vandaag nog beter wordt". Geeske kan wel janken. Zoveel werk van te voren. En zo leuk opgezet. De voorpret wordt in een dag bedorven. Triest. Hoeveel de opbrengst ook wordt (het geld gaat naar een school in Ethiopië), het is ongetwijfeld minder dan vorig jaar. Een vrouw loopt in een kraam op teenslippers. Tegen beter weten in. Of omdat ze toch al nat is We trekken de paraplu in bij ‘Lekker Drenthe’. De brokken chocolade (oftewel ‘chocolade breukplaten’) zijn te lekker en de milde kruidenbitter is ook niet te versmaden. "Als het te warm is is het ook niet goed. Dan is de chocolade een omsmeltpunt", zegt de Drentse standhouder met enig cynisme. Midden op het terrein is gelegenheid om iets te eten. "Normaal blijven we altijd tot twee uur", vertellen twee vrouwen, vaste bezoekers uit Assen. "Maar deze keer niet. We hebben wel veel genuttigd, voor het goede doel. Ik kreeg net een sms’je uit Zuid-Frankrijk, waar het mooi weer is". Ze lacht als een boer met kiespijn. "Ik zal mijn man toch maar bellen. Haal ons maar op". Als we dan terug zijn bij de auto – die wonderwel net niet blijft vastzitten in de modder- zien we de paddenstoelen al uit de grond steken. Geen symbool voor midzomer. Nee, de tegenhanger: herfst!. En dan die voortdurende regen, dat bederft elke buitenactiviteit. Hoe leuk de Midsummer Fair van Zeijen er ook uitzag.

Midsummer Fair Zeijen1