De eerste repetitie na de vakantie was er geen tijd om uitgebreid bruine buiken en vakantiefoto’s uit te wisselen. Het corso wordt onze eerste proef. We willen natuurlijk laten zien wat we kunnen, hoe veel talent er in KICK rondloopt.

Logisch dat de regisseuses wat gespannen rondlopen. Alle aanwijzingen over hoe je je stem en lichaam gebruikt geven ze nog maar eens. Iedereen wordt aangespoord om vol vuur en overtuiging zijn of haar rol te spelen. Wie maakt meer indruk? De keurige engelse Lord, de onbetrouwbare weeshuisbaas, het verwaarloosde weesjongetje dat toch goed voor zichzelf opkomt, of toch die intens gemene straatrover, die iedereen zo bespeelt dat ze naar zijn pijpen dansen? Wij komen er niet uit, iedereen speelt voluit. De kinderen die het ene moment weeskind en het andere moment zakkenroller zijn, hebben een heel belangrijke en moeilijke taak. Steeds de overgang van de ene naar de andere rol, lichaamshouding en stem maken vraagt veel concentratie. Je gelooft je ogen niet, ze veranderen voor je ogen en overtuigen in beide rollen.

En nu wordt het echt menens: de kleding, de attributen en de accessoires komen uit de kast, worden uit de winkel gehaald. Alles is zoek. Wie had nou dat koperen theepotje, hoe komen we aan een mooi zakhorloge? Vergeet die ene vergeetachtige puber bij de uitvoering bij het Corso alsjeblieft haar tekst niet? De spanning stijgt.