Bevrijders Vries (1) Bevrijders Vries (2) Bevrijders Vries (3) ‘Dit doet je toch wat’

VRIES –‘More than impressive, outstanding’, waren de woorden van Ernest B. Beno, voormalig brigadier-general, overgekomen uit Ontario, Canada, over ‘Keep them Rolling’, de colonne militaire voertuigen die de bevrijdingstocht van 1945 nog eens overdeed. Zondagmorgen trok de stoet door Vries, waar ook een pauze werd gehouden. En dat trok heel veel bekijks.  
Voor jonge mensen was er een en al bewondering voor de indrukwekkende voertuigen, voor ouderen kwamen herinneringen boven van de bevrijding, zeventig jaar na dato.  Met de nodige   emoties.  Terug naar zondagmorgen. Vries ontwaakt. De mensen komen niet alleen uit Vries. Een paar uit Assen: “de stoet komt toch niet door de stad, in een dorp als Vries is het veel leuker om te zien”. Maar er zijn ook mensen, helemaal uit Oldenzaal, die Keep them Rolling voor de tweede keer willen zien.  Een jongen wacht op zijn vader, die meerijdt op een BSA. Langzaam vullen de straten zich met mensen.  Op het afgesproken tijdstip klinken de sirenes. Dan komen ze eraan, vanuit de Fledders. De stoet van 120 voertuigen wordt feestelijk onthaald. Niet zo uitbundig als tijdens de echte bevrijding, maar er is alom respect.  Mensen zwaaien. Jonge kinderen roepen “Hi doei”. Tijden zijn veranderd. Deelnemers in de optocht maken foto’s met hun mobieltjes. We zien golfstokken op een van de wagens. Er klinkt muziek van weleer.
Er lijkt geen einde aan de stoet te komen. De Canadese vlag wappert broederlijk naast de Nederlandse. Oudere deelnemers maken het V-gebaar. Rupsvoertuigen, jeeps, motoren en zelfs een vrouw op de fiets, van alles komt voorbij. “Dit doet je toch wat”, zegt een vrouw, met emotie in haar stem. In het centrum staat een man uit Donderen, die zegt dat hij als 10-jarig jongentje niet alles herinnert. Maar zijn verhaal is desondanks lang. “Dit is niet het materiaal waarmee ze kwamen.. Een Sherman-tank was er echt niet bij. Amsterdamse kinderen die de Hongerwinter ontvluchtten waarschuwden dat de Duitsers kwamen. Dat vergeet ik nooit meer. Ik weet ook nog precies hoe het weer was: net als vandaag. Om tien uur kwamen de Canadezen uit Assen. We zagen in de verte de stad Groningen branden. Ik weet nog dat ik aan het zwemmen was. Ik herinner me ook dat een handgranaat ontplofte. Ik kijk hier nu heel anders naar. Alles leek toen veel groter.”  Intussen worden alle straten in het centrum ingenomen door de voertuigen. Een bijzonder gezicht. Een grote mensenmassa is op de been. De voertuigen bewonderend. Verbaasd dat alles nog zo soepel rolt. Op het terras van Onder de Linden krijgen de helden van weleer koffie.  Ernest B. Beno geniet. “Keep memories alive”, ‘houd de herinnering levend’, zegt hij. “Mensen uit Vries vieren de vrijheid.  Vries en andere Nederlanders waarderen wat jonge Canadezen deden.  En dat jullie zo goed op de oorlogsgraven passen”, bedankt de Brigadier-General de mensen vanuit de muziekkoepel. ‘Outstanding’, buitengewoon. Het is belangrijk dat dit gedaan wordt. Er is ook nu spanning in de wereld. Je moet altijd voorbereid zijn op oorlog. Het Nederlandse en Canadese leger werken ook nu samen, om de vrede te handhaven”, zegt Ernest B. Beno, die getrouwd is met een Nederlandse. “Miss Holland”, noemt hij haar.  De colonne ging rond de middag verder over de route uit de oorlog, dus via Eelde. In Vries duurde het feest, ‘Vries 70 jaar Vrij’, voort. Met muziek en vele activiteiten. “More than impressive”, het was meer dan indrukwekkend.