REGIO – Vorige week woensdag was het alweer zeven jaar geleden dat burgemeester Marcel Thijsen de verantwoordelijkheid kreeg voor de gemeente Tynaarlo. Ver in zijn tweede termijn domineert nog altijd het woord ‘dankbaarheid’ wanneer we met hem in vogelvlucht teruggaan in de tijd.

‘Tynaarlo is en blijft een ongelooflijk mooie gemeente waar ik vanaf het begin af aan heel hartelijk ben verwelkomd. Dankbaarheid op de dag van vandaag is dan op zijn plaats. Ik kan me het moment dat ik hier werd geïnstalleerd nog heel goed herinneren en het gevoel dat ik toen had, is er nog steeds. We staan nog steeds oog in oog met grote uitdagingen, maar de ‘Noaberschap’ die hier diep verankerd ligt, houdt ons weerbaar voor de toekomst.’

Controle

In een jaar waarin bijna alle sectoren van de samenleving door corona zwaar op de proef zijn gesteld, roemt Thijsen de wijze waarop iedereen het punt aan de horizon is blijven zien. ‘We hadden allemaal de verwachting dat we ons in een jaar tijd uit de coronacrisis konden vaccineren. Dit betekent dat je een jaar heel hoopvol ingaat, maar na verloop van tijd toch ziet dat het de andere kant op gaat. Dat vind ik een hele grote teleurstelling, want wat we nu meemaken heeft nog nooit iemand meegemaakt. Het is overigens geen uitzichtloos pad, want waar we het nog steeds niet helemaal onder controle hebben, is er in de periode van nu wel meer grip aan het ontstaan. Dat is te danken aan de inzet van onze burgers. Ik vind ook niet dat je tijdens een crisis kritiek moet leveren, want we hebben er allemaal mee te maken en er is ook maar één manier om de crisis achter ons laten en dat komt neer op samenwerken. In onze gemeente zie ik daar enorm veel goede en mooie voorbeelden van.’

Veerkracht

Waar de gemeente Tynaarlo er alles aan doet om de gevaren van corona op afstand te houden, zijn er ook voldoende voorbeelden die navolging verdienen vervolgt Thijsen. ‘Ik vond de Zuidlaardermarkt echt een ongekend hoogtepunt, want toen hebben we laten zien wat we samen kunnen, zolang we ons aan de regels houden. Daarnaast vind ik de manier waarop we in Tynaarlo zijn omgegaan met elkaar in het afgelopen jaar nog steeds indrukwekkend. Dan denk ik onder meer aan de wijze waarop verenigingen functioneren en vrijwilligers zich laten gelden. En zo enorm veel andere mensen die met hun inzet hebben laten zien dat we er samen alles doen om het virus niet de overhand te laten krijgen. We hebben als vitale samenleving met elkaar bewezen dat we over veerkracht beschikken, omdat we ondanks corona toch weer heel veel hebben kunnen organiseren. Natuurlijk willen we meer en ik heb het volste vertrouwen dat dit ook gaat lukken als we elkaar blijven vinden in het zoeken naar oplossingen.’ De onmiskenbare weerslag die corona heeft op tal van terreinen van de samenleving zijn op termijn te overwinnen, al zal het stap voor stap moeten stelt Thijsen. ‘Onze werkgelegenheid is weliswaar iets afgenomen, maar onze economie krimpt nauwelijks. Wij zorgen er met z’n allen dus wel voor dat we de zaak onder de gegeven omstandigheden in de benen weten te houden. Daar heeft de provincie ook een grote rol ingespeeld in het bieden van financiële en morele hulp. Waar we er nog lang niet zijn, heb ik wel heel sterk het gevoel dat we de momenteel de juiste koers te pakken hebben.’

Oprechtheid

Waar corona bijna niet meer valt weg te denken zijn er ook nog tal van andere belangrijke politieke onderwerpen die zeker niet naar de achtergrond moeten verdwijnen. Een voorbeeld daarvan is het asielzoekerscentrum die onlangs werd geopend in Eelde besluit Thijsen. ‘Eerder deze week is er een asielzoekersopvang geopend in Eelde en de mensen in  onze regio voelden zich hierdoor erg overvallen. Dit snap ik heel goed, omdat dit proces heel snel is gegaan, maar als je dan ziet dat er onder de mensen die het plan niet steunden ook mensen zijn die hebben aangegeven dat ze iets willen doen voor de asielzoekers, dan ontroert me dat tot tranen toe. Je kunt heel makkelijk zeggen dat je tegen asielzoekers bent, omdat je dan praat over een groep, maar als je het hebt over de mens achter de asielzoeker dan wordt het een stuk lastiger. Als je de verhalen van de kinderen hoort, dan schiet ik vol. Ik sluit mijn ogen niet voor de problemen die immigratie geeft, maar op het moment dat vluchtelingen worden gezien als mensen en je proeft hun oprechtheid en hun angst dan wordt het echt een ander verhaal. Ik weet ook dat onze mensen geen woningen hebben en dat onze samenleving knarst. Ik weet ook dat veel migranten in een uitkeringssituatie zitten, maar we moeten blijven luisteren naar de verhalen die ons bereiken. Je ziet dat wanneer we elkaar op het niveau van de mens weten te raken dat er dan veel meer begrip ontstaat. Dat moeten we stevig in handen meenemen richting de toekomst! We moeten elkaar blijven begrijpen en leren begrijpen als de situatie erom vraagt.’