"De Saharawind baart me enige zorgen"

VRIES – Michiel Visser gaat van half november tot eind januari fietsen in West-Afrika. De Vriezenaar wil rijden voor de ‘Stichting Touaregsmali’ om geld in te zamelen voor een nieuw schoolgebouw. De fiets staat al klaar in de kamer.

Toeareg is een nomadenvolk, dat vroeger leefde van het vee. "Maar doordat het steeds droger wordt gaat veel vee verloren en daardoor ook de inkomstenbron. Nu vestigen zich deze mensen zich rond de grote steden. Schoolkinderen krijgen les in een van de tenten., waar de Toearegs leven. Er is wel geld voor een onderwijzer, maar niet voor een schoolgebouw. Een vriendin van mijn partner heeft zich dat aangetrokken en heeft mij gevraagd te helpen. Daaruit is een stichting ontstaan. Nee, ik ben nog nooit in Mali geweest. Ik ben wel een langeafstandsfietser. Ik ben in Australië geweest, Amerika, een ander deel van Afrika en vorig jaar nog in Zuid-Amerika. Ik ben momenteel baanloos. Ik was procesbeheerder bij Informatiebeheergroep en ben er met een goede regeling uitgegaan. Ik deed al wel werk voor Cycletours, het begeleiden in kamperreizen. Ik hoop in die wereld terecht te komen. Momenteel heb ik tijd voor de stichting. Aanvankelijk zou ik in mijn eentje gaan, maar dat vond de omgeving niet zo’n goed idee. Toevallig kwamen we erachter dat een organisatie in Roermond in dezelfde periode een fietstocht organiseert in West-Afrika. Die tocht zou van Dakar naar Timboektoe gaan, maar er kwam een negatief reisadvies voor Mali, waar toeristen al eens zijn ontvoerd. De route is daardoor verlegd. als compensatie zijn er landen bijgekomen en daardoor is de afstand ook groter geworden. Van 4500 naar 5500 kilometer. Dat we niet over Timboektoe gaan vind ik wel jammer. We zouden in drie dagen per ‘Pinasse’ (een traditionele Nigerboot) naar Timboektoe varen. Dat is helaas ook geschrapt. Doordat we nu zuidelijker gaan- tot in Ghana- kom je in de tropen. Honderd kilometer op een dag fietsen zie ik niet tegenop. Maar het stof van de Saharazand, straks in januari, dat een verlammende werking heeft, baart me wel wat zorgen. Ik zie het toch als een soort vakantie. Ik hou van nieuwe landen bezoeken. Maar nogmaals: ik ben niet in mijn eentje. In totaal doen vijftien fietsers, uit meerdere landen, mee. Sommigen volgen een deel van het traject. De stichting staat los van de georganiseerde fietstocht. Wat ik ervan verwacht? Ik weet dat het wegdek voor tweederde uit asfalt bestaat en voor de rest goede gravel. Maar het ergste is het zogenaamde wasbord, de ribbels. Ik heb een ’trekkingsfiets’, zonder vering. De uitdaging is om gezond te blijven en misschien zelfs om ‘verveling’ tegen te gaan. Mentaal gezien dan. Het is daar 35 graden. Ik ben ‘zwaar’ ingeënt omdat je als fietser niet in een land bent, maar het als het ware ‘opvreet’.. Je bent lang van huis. Kerst vier je met vreemden. Ik heb nog nooit iets ergs meegemaakt. Een van de leukste voorvallen was de trip in Zuid-Amerika. Bij de Chileense grens kwam ik bij een mijnwerkerskamp. Ik had honger; sprak maar heel gebrekkig Spaans. Ik vroeg om uit te rusten. Nou, de kok vloog de keuken in en maakte van alles klaar. Ik kon aanschuiven, mocht er ook slapen en hoefde niks te betalen. Ik heb die mensen later nog een doos chocolade gestuurd. In Afrika zijn overal mensen op straat- je hebt er honderden kilometers strohutjes-, maar bij pech kan niemand je helpen. In Mali heb je een beetje toerisme. We zullen daar wel opzien baren".

"Voor die nieuwe school is 23000 euro nodig. Inmiddels zijn we aangesloten bij ‘Wilde Ganzen’, dat financieel meehelpt. Er is al veel geld binnen. Grote sponsor is de Groninger Biologische Groentehandel, waar mijn partner Edith Heerkens werkt. Ze draagt sowieso een steentje bij door tekeningen te verkopen met Mali-motieven. Maar ook de ondernemers in Vries zijn actief. Begin november start Bakker Harms met een actie voor de school (het raden van het gewicht van een flesje zand uit de omgeving waar de school gebouwd wordt, waar een prijsje aan verbonden is) en supermarkt Emté draagt bij met een lege flessenactie. Het gaat om een schoolgebouw voor zo’n negentig leerlingen. Het is niet exclusief voor de Toeareg-stam. Ook voor het ‘Peul’-volk. Vroeger waren dat de slaven van de Toearaegs. Het streven is om met de bouw in februari 2012 te beginnen. Een plaatselijke organisatie in Mali regelt de geldstroom. Ze zijn voor de verbetering van de leefomstandigheden in de Sahel. Ja, de mensen zijn nu al heel dankbaar. Een andere hobby van mij is zonne-energie. Er is daar geen elektriciteitsnetwerk. Mogelijk wordt zonne-energie een aansluitend project. Voor de stichting heb ik in ieder geval wel een sponsor gevonden, firma SOLEN Engery uit Ter Apelkanaal die zonnepanelen aanlegt. Probleem is het vervoer van Bamako naar Timboektoe. Alles moet worden aangevoerd over de rivier de Niger en dat is duur. Je bent tenslotte wel in Afrika, of zoals de Afrikanen zelf vaak zeggen: “But hey, this is Africa!”