Vrouwen van Nu Vries

VRIES – “De museumclub van de Vrouwen van Nu Vries ging onlangs naar Apeldoorn en om iets preciezer te zijn: naar Paleis Het Loo. Met de bedoeling om de expositie “Beeld van Beatrix” te zien met 75 portretten ter gelegenheid van 75ste verjaardag van Beatrix. ’s Morgen al op tijd met de trein vanuit Assen naar Zwolle, daar een overstap en via Deventer naar Apeldoorn.”

“In het begin van de treinreis een enorme drukte maar vanaf Deventer een trein voor de groep alleen. In Apeldoorn met de bus naar het Paleis en via de zijingang naar binnen. En ook deze keer waren de weergoden de groep goed gestemd. Veel zon. In het Paleis gelijk aan de koffie met koninklijk lekkers er natuurlijk bij. En dan op naar de rondleiding door het Paleis. Een luxe rondleiding, per 5 vrouwen een enthousiaste rondleidster. Vertellen en praten als Brugman. Het leek wel of zij er jaren zelf hadden gewoond, want bij ieder hoekje, ieder schilderij, beeld, meubelstuk of snuisterij was wel een verhaal te vertellen. Verhalen over moord en intriges, verhalen over koningen en koninginnen, over vreugde en verdriet. Na anderhalf uur geboeid luisteren en kijken kwam er een einde aan de rondleiding in de winkel onder het paleis. Maar het kopen werd nog even uitgesteld want het was de hoogste tijd geworden voor een glaasje en hapje in de voormalige balzaal van het paleis. Op de klanken van de muziek zagen we onszelf in prachtige japonnen dansen in de arme van een prachtige prins. Ja ja, de fantasie ging door al die paleisverhalen met ons aan de haal. Dus maar snel weer terug naar de realiteit van alle dag. We waren immers gekomen voor de expositie ergens boven in een zijvleugel van het paleis. Die expositie bleek zeer de moeite waard te zijn. Een van de vrouwen ging met de lift weer naar beneden. Door een beveiliger begeleidt verdween zij uit ons zicht in de catacomben van het paleis. En dus maar wachten tot zij weer beneden uit de lift zou komen. Nou dus mooi niet. Wat een gezoek! Dan ging de een de achterkant afzoeken, dan weer een ander de voorkant, dan weer iemand anders nog een keer kijken of zij misschien nog op de expositie was. Maar nee, nergens te vinden en te zien. Tja dan komen de angstige verhalen los. Moord in het Paleis!. Het zou toch niet waar zijn. En ondertussen bleef ze maar spoorloos. Och heden wat moesten we thuis wel niet vertellen. Maar net toen het leger gebeld zou worden kwam ze uit een heel andere hoek tevoorschijn dan verwacht. En wat bleek: die ene lift deed het niet en toen een andere maar in en ook dat ging mis. Niks geen moord. De verhalen en het plezier tijdens de terugreis waren er niet minder om.”