“Ik vind het leuk om van de mannen te winnen”

YDE – Nathalie Wekema (24) uit Yde is één van de weinige vrouwen die aan autocross doet in Nederland. Stockcar F1 om precies te zijn. Met haar blonde haren netjes opgestoken is het niet te zien aan deze dame dat ze zo’n ruige sport beoefend. Want een mannenwereldje is het wel. Juist dat vindt ze er mooi aan. “Ik vind het hartstikke leuk om van de mannen te winnen. Ik werd een keer derde tijdens een race en toen ik mijn helm af deed riep een Engelse coureur: “Huh? That’s a little girl!”

Nathalie komt uit een echt race gezin. Haar opa racete, haar vader is na 35 jaar net gestopt en ook haar broer heeft een eigen crossauto. Toch vond haar vader het eerst maar niets dat ze ook ging rijden. “Op dat moment reed er geen enkele andere vrouw. Vrouwen rijden niet”, vertelt Nathalie. Maar daar nam ze geen genoegen mee. Op haar vijftiende begon ze bij de junioren. Dat kon haar vader Ernst-Jan nog wel aan. “Dat zijn van die kleine autootjes, duizend cc’tjes. Dat gaat niet zo hard.” Toen ze voor het ‘echte’ werk wilde gaan, namelijk stockcar racen, was haar vader minder enthousiast.

Aan één van de monteurs die in de autogarage van Ernst-Jan werken, heeft ze te danken dat ze toch eens in een echte raceauto mocht. “De monteur zei: ‘Laat haar ook eens proberen.’ Ik wilde heel graag. Toen mocht ik in mijn vaders auto een rondje rijden naast de racebaan.” Dat smaakte naar meer.

Nu racet ze zo’n één a twee keer per maand. In Kollum, Emmen, Sint Maarten, ze komt overal. Kollum is de snelste baan van Nederland, maar Nathalie verkiest Emmen. “Dat is een vlakke baan, daarvoor is mijn auto het meest geschikt.” Dat heeft allemaal te maken met het soort veren en de afstelling van de auto. Stockcar is namelijk de klasse waarbij men in zelfgebouwde auto’s rijdt. En ja, Nathalie knutselt flink aan haar auto. “Ik moet helpen van mijn vader, anders mag ik niet rijden. In principe doe ik alles, behalve wat met de motor te maken heeft. ” Of ze een voorbeeldje kan noemen? “Slijpen bijvoorbeeld, soms moet de bumper eraf als ie stuk is.”

Stockcar is een contactsport. Dit wil zeggen dat een tegenstander met een tik tegen de bumper gepasseerd mag worden. “In Kollum heb ik een crash gehad. Ik vloog een zandbult op en viel met auto en al op de kop. Of ik letsel had? Nee, alleen de auto had letsel”, zegt ze lachend. Een half uur later begon ze weer aan een nieuwe race. Wat zeggen ze ook, als je van het paard gevallen bent moet je er direct weer op gaan zitten? Bang is ze in ieder geval niet. “Je kan in de sloot belanden of zo, je voelt wel eens wat, het is een contactsport. Maar gevaarlijk? Alles is gevaarlijk. Als ik fiets kan ik ook vallen.”

Autocross is geen goedkope sport. “Zonder sponsoren zouden we niet kunnen rijden.” Nathalie heeft meer dan één sponsor. Soms komen ze zelfs gewoon op haar af. Waarschijnlijk één van de voordelen van een vrouwelijke autocrosser: je valt meer op. “VVAS sponsort mijn overall. Verder steunen EPS Motor me, Maris uit Roden, Total de Punt en vd. Heide lastechniek. Zonder kunnen we niet.”

Ook bijzonder: Nathalie heeft wel eens tegen haar vader of broer geracet en ook wel eens gewonnen. “Het is heel leuk om tegen je vader of je broer te racen. Toch blijft het moeilijk om van ze te winnen, ze hebben een betere auto en ze rijden makkelijker. Ik moet nog veel leren.” Toch weet ze ook veel mannen wel te verslaan. Volgens Nathalie waarderen ze haar wel, maar dan breekt haar moeder Martine toch even in. “Nou, niet iedereen hoor! Er zijn ook wel een paar mensen die afgunstig zijn. Dan vliegt ze ze voorbij en dan zijn ze niet zo blij meer.” Volgens Nathalie maken ze het haar in ieder geval niet makkelijk. “Ze laten me niet rijden omdat ik een meisje ben.”

De spoiler boven op de auto – een groot driehoekig ding – geeft aan van welk niveau een racer is. Wit is de begin kleur, goud betekent dat je wereldkampioen bent. “Het hoogste wat ik heb gehaald is rood, dat staat voor Star en Superstar. Nu rijd ik geel, omdat ik problemen met mijn motor heb gehad.”

Vader Ernst-Jan heeft dit jaar het autocross vaarwel gezegd. “Hij heeft het druk met de garage en hij heeft nu twee racende kinderen.” Zijn laatste jaar was wel een bijzondere. “Hij heeft zich weten te kwalificeren voor het Wereldkampioenschap in Engeland. Dat is een hele prestatie, want in Engeland is de sport veel groter.” Helaas heeft hij toen niet kunnen racen, omdat zijn auto niet geschikt was voor de betreffende baan. Toen heeft hij wel meegedaan aan een andere grote race in Engeland, in Coventry. “Dit was zijn allerlaatste race. We waren allemaal mee, mijn broer Jeroen, mijn moeder en de monteurs. Hij is toen 9e geworden, een hele prestatie.” Na 35 jaar afscheid nemen van het crossen, het gaat je niet in de koude kleren zitten. Volgens Nathalie was het afscheid emotioneel. “Mijn vader huilt niet. Maar iedereen had het er wel moeilijk mee, ook de monteurs.” Gelukkig voor Ernst-Jan nemen zijn kinderen het stokje over. En Nathalie, die hoopt ooit zelf aan de top te staan.

nathalie2