Vriezenaar Jan Joling realiseert schoolgebouw en watervoorziening Haïti

VRIES – Er worden tal van acties gehouden voor de Derde Wereld met als doel: een wereld met schoon drinkwater. Er zijn veel grote organisaties, zoals Serious Request, mee bezig. Jan Joling uit Vries is met een klein groepje actief. Deze groep zet zich in voor Haïti, dat in 2010 werd getroffen door een aardbeving. Het land is nog volop bezig met de wederopbouw.

Haïti, tropisch eiland in de zon. Maar schijn bedriegt. Niemand zit er in de zon. Mensen moeten zien te overleven in krottenwijken. Joling schetst een beeld: “De wijk Cité Soleil doet zijn naam geen eer aan: het is verschrikkelijk; werkelijk de hel op aarde. Het zijn sloppenwijken van het ergste soort. Bij een tropische regenbui worden de huisjes niet alleen overspoeld, maar komt de stront metershoog, vanwege gebrek aan riolering. En dan zit een gezin in 40 graden te wachten tot de bui over is”, vertelt Jan Joling. Joling heeft zich deze mensonterende toestanden aangetrokken. “Het initiatief kwam van een vriend van mij, Johan Hoogsteen, die een kind uit Haïti had geadopteerd. Hij zamelde geld in voor zijn Haiti-project. Bedoeld voor een school van Pater Bohnen, een icoon in het land. Kinderen kregen daardoor rijst en bruine bonen. Het groeide uit tot de grootste cateraar van het land: 26 duizend maaltijden per dag. Naast Johan hadden we contact met Leo Groendijk, die actief is voor de organisatie Water for Everyone. De man is echt dé waterman. Na de aardbeving zijn we in actie gekomen. Vijftig procent van de baby’s overlijdt door diarree; de helft haalt de zes maanden niet. Oorzaak: vies drinkwater. We zijn begonnen met het bouwen van een school. Deze werd onder andere gefinancierd door de Rabobank. Naast een schoolgebouw zijn er huisjes gerealiseerd, dit dankzij mondiale woonhulp. Het land wordt echter overspoeld door grote organisaties. We moesten een andere locatie zoeken. Want landen als Spanje en Zweden kregen toezeggingen en daar kun je als kleine organisatie niet tegenop boksen. Ik ben op tournee geweest, met een rugzakje om. Nou, dat was geen feest. Ik ben al bedreigd met een pistool, kreeg al eens een kapmes in de nek en werden brandende banden voor mijn auto gegooid. Je weet niet wie je vertrouwen kunt. Die Haitianen zijn getraind in oplichterij. Uiteindelijk is het goed gekomen. In de plaats Bon Repos (‘goede rustplaats’) zijn we twee jaar geleden begonnen met de bouw van een school. Nou, dat is een heel gedoe. Uiteindelijk is het gelukt en is het een prachtig pand geworden met alle voorzieningen, zoals tanks met water voor uit de kraan. Studenten gaan ’s morgens altijd eerst onder de douche, omdat ze dat thuis niet hebben en het prettig vinden. Thuis hebben ze alleen maar slootwater. We hebben leraren opgeleid en een selectie gemaakt. Er bleven er maar een paar over. Noël (welk een toepasselijke naam: Kerstman) en Samson. Zij trekken nu de kar. Noël blijkt de technische man. Hij kent alle types waterzuiveraars, terwijl Samson zich vanuit armoede ontwikkeld heeft. Samson verzorgt nu zelfstandig lessen. Op 5 januari ga ik weer naar Haïti om het eindexamen af te nemen. De diploma-uitreiking gaat wel even anders dan bij ons met een papiertje geven. Het gaat gepaard met een hele ceremonie, waarbij de studenten liedjes hebben ingestudeerd. Een heel spektakel. Ze nemen uitgebreid de tijd voor. Daarna gaan we de boer op en gaan we op zoek naar plekken voor waterzuiveringmachines. Dit zal niet eenvoudig zijn. Soms duikt er iemand op uit de bosjes en zegt dan dat het zijn land is. Het streven is om op een locatie water te verkopen. Bon Repos ligt 10 kilometer van het centrum van Port-au Prince. Het is een buitenwijk van de stad, waar veel armoede heerst. De Amerikaanse organisatie Glowaiti heeft tweehonderd waterwinkels. Ze laten het personeel door ons opleiden. Het gaat uiteindelijk om schoon water. Het zou geweldig zijn als mensen ter plaatse er geld mee verdienen. De Kerstgedachte? Je hebt aan de ene kant de rijke meneer die rijk wordt van aardbevingen. Deze zegt nog wel een aardbeving te willen. Zulke slechte mensen zijn er. Maar je hebt ook mensen die voor niets ploeteren. Je bent bezig met hun toekomst. Als een man van 28 jaar ’s morgens wakker wordt omdat zijn kinderen huilen van de honger en dat je niet weet of je ze te eten kunt geven…Alleen door mijn schoenen te verkopen kunnen ze een week van leven. Het komt regelmatig voor dat er een geluidswagen komt aanrijden en een oproep doet aan 30.duizend mensen om hun hutjes te verlaten. Het gehele terrein wordt dan met de grond gelijk gemaakt voor een grasveld of nieuw gebouw. Er wordt in dit land niet voor je gezorgd. Je bent niks waard. Mensen vluchten dan naar het Kanaän-gebied, om een nieuw bestaan op te bouwen. Maar dat biedt geen garantie voor een lange tijd. Er is sinds de laatste aardbeving in 2010 heel veel veranderd. De eerste indruk is dat het nog een puinhoop is. Maar de grond is van rijke mensen. Je moet hier tegen kunnen. Veel hulpverleners zijn eerder vertrokken. Je hebt drie verschillende categorieën helpers: personen die bang zijn, mensen die niet om kunnen gaan met planning en de ‘surviven’, de mensen die overleven. Ik ben een surviven. Ik ben niet bang; je moet ook een beetje geluk hebben. Ik heb met de frustraties leren leven. Van binnen brand ik, maar buiten lach ik om alles. Ik sta daar om zes uur op en werk zeven dagen in de week. Er zit van alles tegen, maar het is een feest. Dit is het mooiste cadeau wat er is. Ik ga nog drie jaar door en doe het Pro Deo. Uiteindelijk moeten wij overbodig worden”.

Voor wie de mensen in Haïti willen steunen: Stichting Haiti-project; bankrekening: NL30rabo0.1622.40.066. Voor meer informatie: www.waterforeveryone.nl

 

vriezenaar jan joling realiseert school en watervoorziening haiti

 

vriezenaar jan joling realiseert school en watervoorziening haiti 3