VRIES – Internationale Vrouwendag werd voor het eerst uitgeroepen op de internationale vrouwenconferentie in Kopenhagen in 1910. Hoewel de aanleiding de massale staking was op 8 maart 1908 in de Verenigde Staten van vrouwen in de textiel- en kledingindustrie voor een achturige werkdag, betere arbeidsomstandigheden en kiesrecht, stond de strijd voor algemeen kiesrecht aanvankelijk centraal. Ondertussen is in veel landen 8 maart tot een officiële feestdag uitgeroepen en in 1978 werd de dag door de Verenigde Naties als feestdag erkend.

In Nederland wordt door veel vrouwengroepen gezamenlijk 8 maart gevierd. De bedoeling van de dag is opnieuw de gemeenschappelijke strijdpunten van de vrouwenbeweging naar voren te brengen. Geweld, armoede, vrouwenhandel, economische zelfstandigheid, discriminatie, kinderopvang, huiselijk geweld, incest, vrouwenbesnijdenis, verkrachting: het is ook in Nederland nog lang de wereld niet uit.

De Internationale Vrouwendag brengt hopelijk ook voor alle vrouwen ter wereld het land dichterbij waar vrouwen willen wonen. Dat land dat feministe Joke Smit in 1981 zo mooi heeft beschreven in haar laatste liedtekst voordat zij op 48 jarige leeftijd aan borstkanker overleed:

“ER IS EEN LAND WAAR VROUWEN WILLEN WONEN

Er is een land waar vrouwen willen wonen

Waar vrouw-zijn niet betekent: tweederangs en bang en klein

Waar vrouwen niet om mannen concurreren

Maar zusters en gelieven kunnen zijn

Waar rimpels niet de eenzaamheid voorspellen

Maar paspoort zijn naar wijsheid, ’s werelds raadsvrouw zijn

Waar jonge vrouwen dus een leven voorbereiden

Waarin zij veertig, zestig, tachtig zullen zijn

Er is een land waar vrouwen willen wonen

Waar onrecht niet als een natuurgegeven wordt beschouwd

Waar dienstbaarheid niet toevalt aan één sekse

En niet vanzelf een man de leiding houdt

Waar moeder niet hetzelfde is als huisvrouw

Waar steeds opnieuw wordt nagegaan wie zwak zijn en wie sterk

Waar allen zorgen voor wie hulp behoeven

En ’t brood verdienen met maar vijf uur werk

Er is een land waar mannen willen wonen

Waar jongens van de plicht tot flink en stoer doen zijn bevrijd

Waar niemand wint ten koste van een ander

En man-zijn ook betekent: zorgzaamheid

Waar angst en rouw niet weggemoffeld worden

Waar mannen zonder baan niet denken dat ze minder zijn

Waar vrouw en man elkaar niet hoeven haten

Maar eindelijk bondgenoten kunnen zijn

Er is een land waar mensen willen wonen

Waar jong zijn niet betekent dat je steeds wordt genegeerd

Waar zwakken met respect benaderd worden

En vreemdelingen niet meer gekleineerd

Waarin geweld door niemand meer geduld wordt

Waar allen kunnen troosten als een mens ten onder gaat

Dat is het land waar mensen willen wonen

Het land waar de saamhorigheid bestaat

Dat is het land waar mensen willen wonen

Het land waar de saamhorigheid bestaat”.