"Ik ben hier zó gigatrots op"

ZUIDLAREN – Beeldend kunstenaar Halbe Hageman uit Zuidlaren staat bekend om zijn expressionisme en fauvisme. In elk schilderij van zijn hand vind je de kleur rood. Rood is een soort handtekening van hem. Soms maakt Hageman een ‘ uitstapje’ met zijn schilderwerk. En dat werd een stoel, wat het landschap van de Franse Provence uitbeeldt. De uiteraard roodgekleurde stoel werd vorige week tentoongesteld op Art Assen.

Halbe Hageman heeft de stoel net opgehaald van meubelstofferij Vos in Ubbena. Wanneer hij zijn atelier opent is Hageman weer buiten zinnen: "Vos had dit nog nooit meegemaakt. Ik ben hier zo gigatrots op. Het is een echte retrostoel. De kleur is uiteraard rood. Rood is moeilijk te drukken. Maar ik moet Vos ook een groot compliment geven. Ik had alleen de opdracht gegeven om de stoel te bekleden. Ze hebben er zoveel meer mee gedaan. Vorig jaar heb ik dit schilderij gemaakt. Het is een jaar liggen broeien. Dankzij ‘collega’ Anna Kramer uit Tynaarlo is de stoel ontstaan. Een schilderij is een plat vlak, een stoel verruimt mijn denkwereld. Ik heb nog een andere stoel met de hand beschilderd en meubels met de vier jaargetijden van Vivaldi. Ik maak wel vaker ‘uitstapjes’. Ik schilder ook vrouwelijke elementen en stillevens. Dit om niet vast te lopen in een vast stramien. Er zijn vijf personen betrokken voor de stoel het levenslicht zag. Dat zijn Anna Kramer, eigenaar, fotograaf Ben Trip, printfirma Megavista en stoffeerder Vos, die de stoel vorm heeft gegeven. De Provence, daar ben ik mee besmet. Die specifieke geur, het veld in met een strohoed op. Ik heb daar ooit eens in een kippenhok gestaan, anders kon ik het beeld niet vangen. Ik ben ook op een plaats geweest waar Vincent van Gogh geschilderd heeft. De olijfbomen van nu stonden er toen ook al". Terug naar het kunstwerk op de stoel. "Op zich ziet het er simpel uit: een hekwerk en wat huisjes. En dan al dat rood, zelfs de lucht. Het geeft een fauvistische inslag met mijn kleur; werkelijke kleuren omzetten in onnatuurlijke kleuren. Monsieur Matis was de grondlegger van het fauvisme. Als kind had ik al iets met kleuren. De inspiratie deed ik op in kleurrijke landen als Mexico en Pakistan, waar ik gewoond heb. Ik werkte er als ’troubleshooter’. Ik heb de hele wereld rondgereisd; mijn koffer stond altijd ingepakt. Maar op een gegeven moment kreeg ik een huilende dochter aan de telefoon. Ik mis je,zei ze. Ik kapte er meteen mee en ben naar huis gegaan. Ik had een gigainkomen, maar die ene droom, de kunstwereld, in kon ik zo wel verwezenlijken, met steun van mijn partner Riet. Mijn eerste werk – toen al landschap- was van acryl. Maar ik was olieverfman. Alleen die geur al, dat is puur". Hageman geniet internationale bekendheid. "Ik was onlangs op de internationale kunstbeurs ‘Berliner Liste’. Er waren kunstenaars uit 32 landen. Van de 134 kunstenaars stond ik er met maar enkele Nederlanders. Het was de eerste keer dat ik op zo’n grote beurs stond. Dit dankzij geweldig management. Ik heb contacten met diverse galerieën in het buitenland. In Europa hebben ze iets aan de muur uit Zuidlaren. Maar zonder Riet had ik dit niet kunnen doen. De beurs was in een industriegebouw, dat zo is achtergelaten uit het Oostbloktijdperk. Wat opviel: de Duitse gründlichkeit. Die kunstenaars waren strak in het pak. Kom je daar in je spijkerbroek. Het hele gebeuren heeft grote indruk gemaakt en dat in de toekomstige kunststad van Europa. Het was jammer dat ik er de stoel niet heb kunnen presenteren. Er vloeien wel de nodige contacten uit voort. De fragmentjes in mijn schilderijen (zoals de blokjes van de moderne pixels) hebben de Duitsers nog nooit gezien. De ’24 Gallery’ in Brooklyn New York ziet me graag exposeren en ook de Agora Gallery. Maar dit kost te veel geld". Terug naar de stoel. "Deze stoel zie je nergens op de wereld. En niemand maakt zulke schilderijen". Hageman – die mede dankzij Arie Zuidersma, oud-lid Groninger Ploeg, zich ontwikkeld heeft als kunstenaar, vandaar het landschap- heeft zijn eigen stijl. Overigens de geboren Norger zijn inspiratie niet alleen uit Frankrijk. Ook dichtbij huis. Zo zien we het landschap achter De Wachter, het vennetje van Zuidlaren en uiteraard ook de Zuidlaardermarkt. "Ik maak niet meer dan tien schilderijen per jaar. Je moet me niet naar het atelier duwen. De stoel pronkt nu nog in de kamer. Je kunt er op zitten, maar dan zie je het schilderij niet. Uiteindelijk wil Hageman het verkopen. "Zonde voor zo’n uniek exemplaar? Ja, maar ik doe het toch. Ik wil elke dag wel een extra stukkie kaas op mijn boterham".

 

VriezerPost-week50-p15.pdf - Adobe Acrobat Pro